Please reload

Recente blogs

De uitvaart van een flamencodanseres

07/03/2019

Voor E.

 

Op een warme zomermiddag begraven we flamencodanseres E. We verzamelen ons buiten voor het landhuis waar straks haar afscheid begint. Als een bedremmeld schoolklasje staan we bij elkaar te dreutelen, de blik naar beneden gericht. Af en toe verschijnt er een flauw glimlachje op iemands gezicht. Er is een omhelzing voor een nieuwkomer, gevolgd door gefluisterde condoleances. De zon schijnt vandaag uitbundig, de vogels kwinkeleren obsceen hard. Wij zijn

 

stil, dragen zwart en houden een gekleurde bloem in de hand. Het contrast kan bijna niet groter zijn.

 

Binnen, rond haar kist, staan lege manden die zich langzaam vullen met de meegebrachte bloemen. Er ontstaat een zee van kleuren, vormen en geuren; precies zoals ze was. Ik zet mijn cyclaamrode stokroos naast een loeigele zonnebloem en kijk naar haar foto op de gesloten kist. Daarbinnen draagt ze een van haar flamenco-outfits, weet ik, uitgekozen door haar vijftienjarige dochter. 

 

In de zaal zitten we bij elkaar, haar flamenco-achterban. We luisteren naar de tekst van haar echtgenoot die wordt uitgesproken door een vriend. Hij noemt haar 'mijn thuis in een vreemd land'. Wat moet hij hier nu nog, nu zijn thuis er niet meer is? Haar moeder spreekt: 'Dankjewel dat ik vijftig jaar lang jouw moeder mocht zijn.' Een zin die je door merg en been gaat. Haar zus haalt herinneringen op aan hun jeugd; wat fijn om E. ook als kind te leren kennen. Twee van haar beste vriendinnen spreken dapper over wat ze voor hen betekend heeft. Hun pijn is zo voelbaar. Haar hartsvriendin, tevens flamencodanseres, danst adembenemend mooi, krachtig en gevoelig op een zelfgemaakt lied van een bevriende flamencozangeres.

 

Dan is het afgelopen en moeten we haar laten gaan. De familie zal haar naar het kerkhof brengen, de aanwezigen doen haar uitgeleide. Voorop in de stoet, vlak achter de kist, gaat flamencozanger J. Hij zingt een hartverscheurende martinete; een flamencolied over pijn en afscheid. Daarna komen wij. Met zacht, ritmisch handgeklap begeleiden we het lied van de zanger, begeleiden we haar naar de rouwauto. De rest van de aanwezigen vormt een erehaag aan weerszijden van de lange oprijlaan. De zanger zingt, wij klappen zacht, de vogels kwetteren, de erehaag snikt. In ons verdriet zijn we samen één. 

 

www.theonetekst.nl

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Volg ons ook op
Please reload

Tags
Please reload

Archief
  • Facebook Basic Square
  • Black Instagram Icon
  • LinkedIn Social Icon
  • Pinterest Social Icon

 

Bloesem Uitvaart verzorgt uitvaarten in Amersfoort en omliggende plaatsen als Scherpenzeel, Soest, Barneveld, Leusden, Hoevelaken, Woudenberg, Hoogland, Nijkerk, et cetera.
Wij zijn 24 uur per dag, 7 dagen per week bereikbaar op telefoonnummer 06 - 19 68 13 80 (WhatsApp mag ook).

 

Email        : info@bloesemuitvaart.nl

Telefoon  : 06 - 19 68 13 80

 

 

 

Volg ons ook op social media om op de hoogte

te blijven van nieuwe ontwikkelingen en inspiratie. 

 

Wij respecteren jouw privacy. Lees in onze privacyverklaring hoe wij hiermee omgaan.

 

 

  • Facebook pagina Bloesem Uitvaart
  • Pinterest account Bloesem Uitvaart
  • Instagram account Bloesem Uitvaart
  • Linked In account Bloesem Uitvaart